हॉस्टेल … तुमचं आणि आमचं ..!

*हॉस्टेल*

अनेकांच्या आयुष्यातील न विसरता येणारे दिवस हॉस्टेल च्या जीवनातील असतात,

अनेकांनी त्यांच्या आयुष्यातील अनेक गोष्टी पहिल्यांदा इथंच केलेल्या असतात, त्यामुळे त्या आठवणी खोल मनात कोरल्या गेल्या असतात.

त्या आठवणी आठवताना मी माझ्या नजरेत मला दिसलेलं हॉस्टेल हॉस्टेलच्याच बोली भाषेत मांडायचा प्रयत्न केला आहे. काही लोकांना ही हॉस्टेल ची भाषा कितपत सोसेल माहीत नाही. पण आपण तर enjoy करुया ही life हॉस्टेल ची..!

कोवळं ते वय असतं, उद्याच्या स्वप्नांचा तो संच असतो,

काही अनुभवी व काही नवखे यांचा तो मंच असतो
घरातून आणलेला खाऊ 

वाटून खायला पण शिकवतं

लपवून ठेवायला पण शिकवतं

होस्टेल life खरं जगायला शिकवतं
आमचा T-shirt आठवडा भर मळत नाही,

वाळत घातलेल्या पँटीची पायपुसनी झाली तरी कळत नाही,
सगळ्या क्रिडा सार्वजनिक ठिकाणीच कराव्या लागतात

त्याचं याचं सेम असतं तेच

बघुन डोळे निबर झाले असतात
मुतायला जरी चाललं तरी दोस्त संगट असतो

इथं प्रत्येकाचा बाप भितींवर रंगत असतो
त्याच्या वाढदिवसादिवशी त्याचा मरण दिन असतो,

केक कापल्यावर इतके मारतात की आठवडा भर तो इव्हळत असतो
पुढच्या 1 तारखेपर्यंत पॉकेट मनी पुरवायचा लोड असतो

इथे प्रत्येकाच्या वाळत घातलेल्या चड्डीला कलर कोड असतो
कुणाच्या वस्तुंचा कुणालाच ताळमेळ नसतो

दिसेल ती आपलीच असं म्हणून ढकलायचा वेळ असतो
आज झाडू कोण मारणार यावर एकीकडे खल सुरु असतो

तर दुसरीकडे

एक साबण महिनाभर कसा पुरेल यावर शोध सुरु असतो
तेलाची बाटली फटकन फुटली

म्हणून

शेजाऱ्याचं लावायला लाज नाही वाटली
आपला पाहुणा रूम मध्ये आला की तो मोका खास असतो

आणि तो खास मोका साधून पार्टनर ने सोडलेला वास असतो
जी घाबरट मुले पोरीना घाबरून पळतात

त्यांचे खरे रंग होस्टेल च्या बाथरूम मध्ये कळतात
दिवसा जिम ला जाऊन सलमान बनून फिरतात

रात्री अंधारात मुतायला चाललं की हळूच हाक मारतात
सकाळी उठून देवपूजा करणारं पोरगं लै गॉड दिसतं पण

त्याच्या मोबाईल मध्ये किती माल हाय हे समद्या तालुक्याला ठावं असतं
भरपूर मैत्रिणी असलेल्या पोरांचा आम्हाला असतो हेवा

तेवढ्यात कोणतरी पादतय म्हणतंय

‘आम्हाला पण कायतरी ठेवा ..!’
बघाल तेव्हा याचा टॉवेल सुटलेला

“या वेळी पोरी काय करत असतील रे.?”

हा प्रश्न त्याचा न सुटलेला
अभ्यासाचा विषय आला की तोंड हागाय जातंय

पोरींचा विषय निघाला की धुमशान अंगात येतंय
दिवसभर जी पोरं पोरींच्या पाठीमागे पळतात

तीच रात्री मोबाईल चार्जिंग साठी लाईटच्या बोर्डासंगे खेळतात
परीक्षा जवळ येईपर्यंत अभ्यास ध्यानीमनी नसतोच

ऐन परीक्षेत हैदोस पुरवणारा एक तरी चतुर असतोच
अभ्यास करू वाटला तरी मित्र करू देत नाहीत

अहो अभ्यासाचं सोडा

मरण जरी आलं तरी सुखाने मरू देत नाहीत
येड्यांची जत्रा म्हणा किंवा म्हणा खुळ्यांची यात्रा

प्रत्येक दुःखांवर इथेे मिळते मात्रा
लोळायला, रांगायला आणि चालायला पण शिकवतं होस्टेल,

पळायला, पडायला आणि पुन्हा उभं राहायला पण शिकवतं हॉस्टेल..!
इथे राहत असताना दिवस कसे जातात कळत नाहीत

नंतर कितीही मागितलं तरी ते दिवस पुन्हा मिळत नाहीत…!

©विनायक साळुंखे Vin$

7588167721

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s